مقصود تویى!

بِسْم الله

دارم فکر میکنم اگر الان بمیرم، لحظه اى که سنگ لحد را گذاشتند رویم و خاک را ریختند، وقتى حضرات فرشته ها آمدند بالاى سرم و درباره خدا و پیغمبرم سوال پرسیدند، جوابى که میدهم احتمالا " لیلا" است !

لیلاجان! دوشنبه که ان شاءالله میروم مشهد، قول میدهم حداقل خدا و پیغمبرم را از دستت نجات بدهم! قول !

.

.

پ ن: یک لحظه به این نکته متوجه شدم که وقتى شعرا بیت هایى میگویند با این مضمون که ما در قبر هم به یاد تو هستیم، چقدر بامزه است! مردن نهایت انقطاع است بنظرم. این را دوسه روز است خیلى خوب و بیشتر از قبل میفهمم. خدایا اگر قرار است عمر کنم هم، مرا در عین زندگى، بمیران! لطفا!