براى مستضعفین؛ براى استقلال!

بسم الله الرحمن الرحیم

بنده احمدى نژاد را اصلح میان رجال سیاسى ایران میدانستم. این به این معنا نیست که او را برى از هر خطاى عملکردى و اعتقادى بدانم. به قول یکى از دوستان، از ٢٠ به احمدى نژاد ١٧ میدهم. معتقدم او نگاه دقیقى به مشکلات کشور دارد و با اعتقاد به انقلاب اسلامى، نیروى کارآمدى است. اما حالا که به هر دلیلى صلاحیتش احراز نشده است باید چه کار کرد؟

راستش را بخواهید مرددم!

از طرفى فکر میکنم با این اتفاق، جمهوریت، خدشه دار شده است و ما باید واکنش نشان بدهیم و این واکنش را از نوع عدم شرکت در انتخابات میدانم.

از طرف دیگرى میبینم روى زمین، در جامعه، عده اى زیر چرخ هاى توسعه درحال له شدن اند و دارند نابود میشوند و تفکر حاکم اراده اى براى خدمت به اینان ندارد. بلکه ادامه این وضع به ضرر اینان است. و مهمتر اینکه عزت ایران با ادامه این وضع بیش از پیش خدشه دار میشود. و یک نفر وجود دارد که بنظر میرسد دغدغه اش خدمت به این مستضعفین است و مسلمان است و مؤمن و نسبتا انقلابى. اگرچه به قول همان رفیق، نمره اش ١١ از ٢٠ است.

من اگر حتى احتمال میدادم عدم مشارکت در انتخابات به حرکت در راستاى جمهوریت و اسلامیت کمکى میکند، این کار را میکردم. اما احساس میکنم چه واقعى و چه غیر واقعى، یک نفر وجود دارد که لااقل رأى توده هاى مردم حامى احمدى نژاد را به خود جذب میکند. البته که این اتفاق کمکى به حذف محمود احمدى نژاد است. اما بالاخره اتفاقى است که افتاده، لذا عدم مشارکت هیچ کمکى به هیچ چیزى نمیکند، بلکه صرفا ول کردن جامعه به امان خودش است و کوتاهى در وظیفه اسلامى و انسانى.

خب من احساس میکنم حالا که نمیتوانم عجالتا براى جمهوریت تلاشى بکنم، لااقل براى عدالت و استقلال و مستضعفین که میتوانم دست به کار بشوم و با یک رأى سلبى بصورت خار در چشم و استخوان در گلو به ابراهیم رئیسى رأى بدهم و منتظر بنشینم تا کسى که نقاط قوت احمدى نژاد بدون نقاط ضعفش را دارد، دوباره در سپهر سیاسى ایران ظهور کند. اما عجالتا میدانم که نمیشود مملکت و امت را ول کرد و کارى کرد که نتیجه اى ندارد و همینطور بیخیال، نشست و نظاره کرد.

لذا من براى رأى نیاوردن قالیباف و روحانى، براى مستضعفین و براى خروج از مسیر آمریکایى شدن، جام زهر را نوشیده و به رئیسى رأى میدهم.