چارتکبیر زدم یک سره بر هرچه که هست

.

بِسْم الله

.

امروز صبح بزرگوارى مرا متوجه آیه اى از قرآن کرد:

وَمَن یُطِعِ ٱللَّهَ وَٱلرَّسُولَ فَأُو۟لَٰٓئِکَ مَعَ ٱلَّذِینَ أَنْعَمَ ٱللَّهُ عَلَیْهِم مِّنَ ٱلنَّبِیِن وَٱلصِّدِّیقِینَ وَٱلشُّهَدَآءِ وَٱلصَّٰلِحِینَ ۚ وَحَسُنَ أُو۟لَٰٓئِکَ رَفِیقًا (نساء/٦٩)

.

یعنى هرکس خدا و پیامبر را اطاعت کند با کسانى است که خدا به آنها نعمت داده.از جمله پیامبر و صدیقین و شهدا و صالحین.و چه رفیق هایى هستند اینها...

قبلا فکر میکردم من سه تا دایى شهید دارم، یعنى اینها یکبار نباید مرا راهنمایى کنند؟ یکبار نباید ببینمشان؟

این آیه که احتمالا چندبار خواندمش و از کنارش گذشتم، خیلى برایم عجیب بود. نمیدانم براى دیگران هم عجیب است یا نه!

ولى فکر کنم فهمیدم که راه خیلى ساده است و پیچدگى خاصى ندارد: اطاعت از خدا و پیامبر. راه اهل بیت. راه ولایت. حالا بنشینید براى خودتان مراتب سلوک مشخص کنید. نظریه پردازى کنید. شعر ببافید و مثنوی بگویید و از این دست کارها.

یعنى هرچیزى غیر از این باید برایمان بى ارزش و کم اهمیت باشد.

مرز عشقى که انسان را از خاک به افلاک میبرد با عشقى که انسان را به پست ترین درک جهنم میکشاند و انسان را در خاک فرو میکند، شاید همین باشد که اصلا انسان نباید چیزى را غیر از اینها دوست داشته باشد. هرچیزى غیر از اینها شاید جنود شیطان باشد. حتى اگر فرشته باشد:)

الهى هب لی کمال الانقطاع إلیک لطفا !